W drugiej połowie XI wieku po raz pierwszy we Francji został zorganizowany turniej rycerski-  zawody rycerskie będące pokazem sprawności bojowej. Turnieje bardzo szybko zyskały na popularności i zaczęły być organizowane w kolejnych państwach. W Polsce za propagatorów tej imprezy uznaje się Piastów Śląskich- pierwszy turniej odbył się w 1243 roku we Lwówku Śląskim.

Walki prowadzono konno lub pieszo, pojedynczo bądź grupowo, wg ściśle określonych zasad, z zachowaniem drobiazgowo przestrzeganego rytuału.

Podczas walk grupowych obszar ich działań stanowiły łąki, lasy, drogi i miasta. Głównym celem było pojmanie jak największej liczby przeciwników, a od realnej walki różniły się tym, iż starano się nie zabijać rywali.
Najbardziej jednak znane były turnieje polegające na walce dwóch rycerzy na koniach przy użyciu kopii i broni ręcznej. Początkowo turnieje odbywały się bez publiczności i tak naprawdę stanowiły formę rozrywki dla znudzonych rycerzy. Z czasem przekształciły się w całe widowiska, w wielkie igrzyska przepojone symboliką i erotyzmem. Zaczęto kłaść nacisk na bogactwo stroju, na widowniach zasiadali najwięksi możnowładcy i damy, o których względy walczyli rycerze. Z czasem wprowadzono szranki oddzielające rycerzy. Większość zawodów kończyła się bezkrwawo, ale formuła „na ostre” dopuszczała możliwość śmierci przeciwnika.

Początkowo ta forma zabawy była potępiana przez Kościół jako trwonienie sił i energii, które powinny być wykorzystane do obrony chrześcijaństwa. Dopiero w XIV wieku papież Jan XXII zniósł zakaz urządzania turniejów. Odtąd wszelkiego typu ważne uroczystości jak koronacje, zjazdy monarchów, wesela, chrzciny, pogrzeby były okazją do przeprowadzenia turnieju, który mógł trwać nawet dwa tygodnie. Turnieje były najbardziej podniecającymi, kosztownymi i zachwycającymi zajęciami stanu rycerskiego.